Afbeelding

Motueka, Westport, Punakaiki en Hokitika

 

Hallo allemaal,

Hier weer een bericht uit Nieuw Zeeland. 6 januari hebben we een fantastische kanotocht gedaan in het Abel Tasman National Park. ’s Ochtends vroeg om 7.00 uur werden we opgepikt door een taxibusje dat ons naar het park bracht. Rond een uur of acht stonden we op het strand. Er was nog een Nederlands stel dat kayaks gehuurd had voor vrij kayakken rond twee eilanden genaamd Fisherman’s Island en Adele Island. Op Fisherman’s Island, de kleinere van de twee, zouden blue eyed pinguin’s te zien zijn en op Adele Island leeft een zeehonden kolonie. Maar voordat we konden beginnen moest er natuurlijk een veiligheidsinstructie gegeven worden. Aangezien er nog een gezin zou komen wou de vrouw van het kayak bedrijf de instructies pas geven zodra die er waren. Uiteindelijk kwamen ze dan toch nog opdagen, halverwege de veiligheidsinstructie moesten er ook nog weer een aantal naar het toilet, zodoende waren we pas rond 10 uur aan het kayakken. Eenmaal aan het kayakken wouden we in eerste instantie aanleggen op Fisherman’s Island op een klein strandje, maar omdat het daar al behoorlijk druk leek zijn we nog even door gekayakt. We hebben slechts een eenzame blue pinguin gezien. Rond het middaguur waren we halverwege Adele Island en nadat we wat zeehonden hadden zien liggen en zien zwemmen, hebben we in een inham aangelegd. Er was daar helemaal niemand, dus lekker van de rust genoten met z’n tweetjes. Er kwam op een meter afstand van ons een school van wel 1000 kleine visjes voorbij. Nadat we wat gezwommen hadden en onze broodjes hadden opgegeten, kwamen er vijf of zes kayaks aangevaren, wij besloten dus om maar weer verder te gaan. We hebben heel wat zeehonden van dichtbij gezien en hebben nog even aangelegd op een strandje, waarna we begonnen aan de terugweg naar het strand waar we begonnen met kayakken. Inmiddels was het bijna helemaal eb geworden en aangezien ze daar zo’n beetje het grootste verschil tussen eb en vloed schijnen te hebben, was het laatste stukje het zwaarst. Het water stond een heel stuk erg laag waardoor de golven zo af en toe over de kayak heen sloegen. Uiteindelijk konden we niet verder kayakken omdat het water te laag was. Het laatste stuk lag vol met schelpen waardoor het wat minder prettig lopen was. Aangekomen bij het strand moesten we nog eventjes wachten maar we werden met een busje teruggebracht naar het kayak bedrijf in Motueka. Vervolgens gaf de man achter de balie ons een lift naar het hostel, helemaal ideaal dus. Het hostel The Hat Trick lodge was weer een ideaal hostel, mooi klein, mooie keuken, fijn bed en tegenover de I-site. Achteraf gezien waren we graag iets langer gebleven om het super mooie Abel Tasman wat beter te verkennen, maar helaas hadden we de volgende hostels in Westport en Punakaiki al geboekt.

De volgende ochtend werden we rond half 12 opgepikt door de Kiwi Experience bus om naar Westport te gaan. Mooie trip gehad, we zijn nog even gestopt voor een duik in de Nelson lakes. Erg mooi daar, zoals overal in Nieuw Zeeland. Aangekomen in Westport moesten we 300 meter lopen naar het hostel Trip inn. Ook weer een fijn hostel, na Wellington treffen we het overal erg goed met de hostels. Hier zijn we twee nachten gebleven, de enige volle dag die we hier hebben gehad zijn we naar de Charleston coal mine geweest. Dit is de grootste nog werkende koolmijn in Nieuw Zeeland en groot dat was hij. Ze graven met grote, nee mega graafmachines die 25 ton kool in een keer opscheppen. Dit wordt in caterpillar vrachtwagens gegooid die 90 ton vervoeren. Deze brengen het vervolgens naar een soort kabelbaan waar bakken met 1500 kilo aan hingen. Deze kabelbaan gaat vervolgens over een dal heen waar het bij een trein station komt waar een trein klaar staat met wagons waar 30 ton kool in kan. Erg mooi om te zien allemaal, en als je die gids dan hoort praten over een iets kleinere machine, maar nog steeds erg groot, had hij het meteen over een baby haha.

Op 9 januari vertrokken we vanuit Westport naar Punakaiki. Vlak bij Westport hebben we nog een kustwandeling gedaan bij Cape Foulwind, het puntje van Nieuw Zeeland dat het dichts bij Australie ligt (3500 km). Er was ook een zeehondenkolonie, maar vergeleken met Abel Tasman park viel het wat tegen, ze waren vrij ver weg maar we hebben toch een leuke wandeling gehad. Eenmaal aangekomen in Punakaiki, bleek ons hostel (Backpackers Beach Hostel) letterlijk 20 meter van de zee te liggen, Ideaal! ’s Middags zijn we naar de pancakerocks en de blowholes toegelopen op het moment dat het vloed was. De Pancakerocks zagen eruit als pannenkoeken, dit komt door de afwisseling van laagjes hard en zacht gesteente, het is voor wetenschappers nog een raadsel waarom er zoveel dunne laagjes ontstaan zijn. De Blowholes waren indrukwekkend. We hadden mooi weer dus de hoeveelheden water wat omhoog gespoten werd viel wat tegen, maar zelfs nu kwam er af en toe een beste lading water omhoog. Op de terugweg kwamen we nog langs een kleine grot, waar we even ingelopen zijn. Helemaal binnenin was wel 1 hele glowworm te vinden  haha. ’s Avonds hebben we nog even de Truman track gelopen, wel een leuke route met leuk uitzicht bij het strand. Op 10 januari heeft Teun een gedeelte van de Inland Pack Track gelopen en een stuk richting Mount Bovis. De Inland Pack Track viel wat tegen omdat er afgelopen april een aardbeving was geweest, waardoor heel veel bomen waren omgewaaid. De route richting mount Bovis daarentegen was heel mooi, prachtige uitzichten. Vervolgens is Teun via de Bullock Creek weer terug naar het hostel gelopen wat ook erg mooi was. ’s Avonds hebben we samen nog even genoten van de zonsondergang.

De volgende dag, 11 januari, zijn we doorgereisd naar Hokitika. Jeetje wat een rotdag hebben we gehad zeg. ’s Ochtends om 10.30 uur moesten we bij de pancakerocks zijn om opgepikt te worden. Helaas kwam de bus pas rond kwart over 11 aan en bleef hij voor een lunch stop tot 12.30 uur. Vervolgens zijn we doorgereden naar Greymouth, daar gingen de feestgangers uit de bus verkleedkleren kopen voor een verkleedfeestje ’s avonds in Lake Mahinapua. Nadat we eindelijk weer in de bus zaten stopten we nog geen twee minuten later bij een brouwerij, waar 7 mensen uit de hele bus een excursie hadden geboekt. De bus bleef de gehele tijd netjes wachten in Greymouth. Zodoende hebben we over een rit die binnen anderhalf uur kan zes uur gedaan. Bedankt Kiwi Experience! Gelukkig is het hostel Mountain Jade in Hokitika waar we ons hebben laten droppen weer een erg goed hostel, enige minpuntje zijn de bedden die niet helemaal ideaal liggen. Op 12 januari ’s ochtends is Teun even gaan hardlopen en heeft Rianne lekker uitgeslapen, verder hebben we samen de Heritage wandeling rondom Hokitika gelopen. Hier kwamen we ook langs de renbaan, helaas gaan we net weg op de dag dat daar paardenraces zijn. Verder een mooie omgeving, alleen op het strand ligt een half oerwoud aangespoeld, das een beetje jammer. Verder hebben we nog een razendsnelle tour gehad bij een jade juwelier, waar jade gevonden wordt en wat ze er van maken. Jade is een hard groen gesteente, dat door de oorspronkelijke maori’s gebruikt werd als werktuigen en wapens. De volgende ochtend 13 januari is Teun gaan fietsen naar Hokitika Gorge (35 km verderop). Echt verschrikkelijk mooi, echt een plaatje als van een ansichtkaart. Om 12 uur was Teun weer terug, en hebben we samen een relaxte middag gehad en de hostel eigenaar wat beter leren kennen. Hij bood ons een lift aan naar de pickup plaats van de bus morgenochtend. Nu we hem wat beter kennen, kunnen we het hostel helemaal aanraden, wat een vriendelijke man. Verder hebben we vanmiddag dit verhaaltje getypt, morgen gaan we dus verder met de bus richting Franz Josef. Hopelijk rijdt de bus een beetje door en zijn we daar rond het middag uur.

Tot slot nog even dit,

Zoals velen van jullie waarschijnlijk al weten is oma Hunneman afgelopen week overleden. Via deze weg willen we iedereen die haar gekend heeft veel sterkte wensen met dit verlies.

Groetjes Teun en Rianne

 

Afbeelding

Napier, Wellington en Nelson

Gelukkig nieuwjaar!

Tweede kerstdag hebben we in Napier ook op het strand doorgebracht. Lekker relaxen met prachtig weer, heerlijk! Zaterdag 27 december vertrokken we naar Wellington. Hier sliepen we in het hostel Lodge in the City. In dit hostel hadden we met moeite twee bedden in een dorm weten te boeken omdat met kerst en oud en nieuw alles vol zit. We verwachtten dan ook niet echt een top hostel, maar dit hostel leek rechtstreeks van een set van een horror film te komen. We zijn absoluut niet veeleisend maar als je 200 personen herbergt zijn 3 kooktoestellen gewoon veel te weinig, net als de 5 aanwezige pannen. Verder was het hostel overal smerig, lekte het water uit de leidingen uitde keuken en lekte het dak ondanks dat het mooi weer was. Voor het raam hing een enorme lichtreclame van het hostel, die rond 23.00 `s avonds aanging en onze hele kamer verlichtte omdat de gordijnen te licht en te kort waren. De bedden piepten en kraakten zo erg, dat iedereen wakker werd zodra iemand zich omdraaide. Teun heeft alles even aangedraaid met een imbussetje, waardoor dat probleem in ieder geval opgelost was.

Ondanks het verschrikkelijke hostel hebben we het toch wel naar ons zin gehad in Wellington. De dag dat we aankwamen in Wellington zijn we het stadscentrum wat gaan verkennen en zijn we naar de I-site geweest (vvv kantoor). De volgende dag zijn we naar het nationale museum geweest; het Te Papa museum. Heel groot en heel mooi, veel over de natuur en cultuur van Nieuw Zeeland gezien. We hebben daar zo’n beetje de hele dag rondgeneusd. De volgende dag 29 december zijn we weer gaan liften. Binnen 5 minuten zaten we weer in een auto, echt ongelofelijk hoe makkelijk het ging. Dit keer zijn we naar Porirua geweest, een bijstadje iets ten noorden van Wellington. Hier zijn we naar het Adrenalin Forest geweest, een klimbos. Je hebt dan een klimtuigje aan en gaat van kabelbanen en over touwbruggen hoog in de bomen. Ondanks dat we dit ook al in Duitsland hadden gedaan, hebben we weer erg genoten. De terugweg hadden we wat moeite met het vinden van een geschikte plaats, uiteindelijk zijn we vlak bij een parkje gaan staan. Aan de overkant van de weg stond een busje met twee vrouwen erin die een ijsje aan het eten waren. Na een paar minuten vroegen ze waar we heen moesten. Naar Wellington, oh dan brachten ze ons wel even. Ze hadden nog nooit lifters meegenomen, maar ze vonden het tijd voor een goede daad en ze hebben ons voor het hostel in Wellington afgezet. ’s Avonds zijn we uit eten geweest bij Five Stags. Er was een aanbieding dat we 2 hoofdgerechten voor de prijs van 1 kregen. Dus wij bestellen, voorgerecht iets met kippenpootjes, daarna ieders een biefstuk van 500 gram. Het duurde niet eens heel lang en toen kwamen ze aan met het biefstuk, dus wij vragen wanneer het voorgerecht kwam. Oeps foutje, waren ze helemaal vergeten. We mochten kiezen, we kregen het voorgerecht alsnog gratis, of we sloegen het over en zij betaalden onze drankjes. We gingen voor alsnog het voorgerecht. Maarja 500 gram biefstuk met wat aardappelen vulden de maag al meer dan behoorlijk. Teun had zelfs al een stukje van de biefstuk van Rianne gehad. Gelukkig had Teun nog wat ruimte vrij in de maag en gingen de 7! kippenpoten van het voorgerecht er ook nog wel in. Al met al hebben we ons daar dus tonnetje rond gegeten voor erg weinig, en het was ook nog erg lekker.

30 december zijn we Mount Victoria op geklommen om een goed uitzicht over de stad te hebben, het was best zwaar, maar het uitzicht zeker waard.  Verder hebben we een lekker rustig dagje gehad. Op oudjaarsdag zijn we met de Cable Car geweest, een soort ouderwetse treinwagon die 800 meter tegen de bult wordt opgetrokken. Het was wel grappig, want die wagon was helemaal met de helling meegebouwd als een trap. Eenmaal boven hebben we kort rondgekeken in het cable car museum en zijn we doorgewandeld richting Zealandia. Dit is een vogelreservaat met als doel het in 500 jaar te laten ontwikkelen tot soort regenwoud. Op zich wel interessant maar het was nog niet zover ontwikkeld dat het ook echt indrukwekkend was. ’s Avonds zijn we een stukje Mount Victoria op geklommen om vanaf daar het vuurwerk te bekijken. We hadden een heel mooi plekje ongeveer halverwege de top gevonden, waar we een geweldig uitzicht over de stad hadden. Beetje jammer was dat de vuurwerkshow nog geen 2 minuten duurde. We hadden wel iets meer verwacht van de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Het bleek dat ze hier iets van Guy Fox hebben ergens begin november waarbij er veel vuurwerk wordt afgestoken en dat oud en nieuw amper met vuurwerk wordt gevierd. Op het moment dat we terug wouden gaan, kwamen we een paar kiwi’s tegen waarmee we wat vuurwerk hebben afgestoken en gezellig mee gekletst hebben. Ze zouden ons de volgende dag even wat van de stad laten zien mits ze niet een te grote kater hadden. Omdat we er vanuit gingen dat ze toch wel te brak zouden zijn hebben we gewoon ons eigen plan getrokken en zijn we naar de botanische tuinen van Wellington geweest. Rond het middaguur kregen we inderdaad een berichtje dat ze veel te brak waren om ons rond te leiden en ze wensten ons een prettige voortzetting van onze reis.

2 januari was gelukkig eindelijk de dag aangebroken dat we uit het hostel vertrokken. We hebben de schitterende overtocht naar Picton gemaakt, we hadden gelukkig prachtig weer zodat we hele mooie uitzichten hadden. Vanaf Picton zijn we doorgereisd naar Nelson, de laatste grote plaats voor het Abel Tasman national park. Het is een strandplaats, maar de zee is heel ondiep hier, het verschil tussen eb en vloed is ruim 2 kilometer. Het hostel Tasman Bay backpackers is precies het tegenovergestelde van het hostel in Wellington. De keuken is ruim en er is genoeg materiaal, verder zijn ze befaamd om hun gratis warme chocolade pudding/cake met ijs iedere dag om 20.00 uur ’s avonds. Echt super lekker!

De volgende ochtend ging Teun al vroeg weg om te mountainbiken, de dun mountain trail; een tocht van 43 kilometer. De eigenaar van het hostel waarschuwde dat het misschien niet handig was om meteen de 43 kilometer tocht te doen zonder mountainbike ervaring. Toch gedaan en het ging super goed, alleen tijdens de afdaling liep de ketting er een stuk of vijf keer af. Verder geweldige tocht, er stond 4 tot 6 uur voor, Teun heeft hem in 5 uur gedaan. De volgende dag zijn we naar het strand gefietst een stukje verderop. Een mooi strand, maar ook weer zo ontzettend ondiep water. Op het moment dat we aankwamen legden we onze handoeken 20 meter van het water. toen we weggingen was het water een kilometer van onze handoeken verwijderd. ’s Avonds zijn we een stukje richting het centrale punt van Nieuw Zeeland gelopen ergens boven op een heuvel. Het was te ver om er voordat het donker werd heen te lopen, maar vanaf het punt waar we gestopt zijn hebben we de zonsondergang over Nelson bekeken, we hadden een prachtig uitzicht.

Vandaag hebben we een rustig dagje gehad, Teun is vanochtend een paar uur wezen hardlopen, onder andere naar het centrale punt van Nieuw Zeeland, Rianne heeft lekker uitgeslapen. Vanmiddag zijn we even de stad in geweest en hebben we wat boodschappen gedaan voor morgen, dan gaan we de hele dag kayakken in het Abel Tasman National Park. Na het kayakken slapen we in Motueka en overmorgen vertrekken we richting Westport.

Groetjes uit Nieuw Zeeland,

Teun en Rianne

Afbeelding

Rotorua, Taupo en Napier

Hallo allemaal ,

Hierbij weer een bericht uit het zonnige Nieuw Zeeland. Allereerst beginnen we dit reisverslag met een bedankje, door een mislukte update van de website konden we namelijk geen berichten meer plaatsen. Dennis, de neef van Teun, kon dit gelukkig oplossen waardoor we toch weer berichten kunnen plaatsen. Dus hierbij: Dennis, bedankt!

Maandagochtend 15 december om 9 uur vertrok onze bus vanuit Waitomo richting Rotorua, eerst maakten we nog een busstop om de Ruakuri Bushwalk te doen. We dachten dat we die al gedaan hadden maar deze bleek in het verlengde te liggen van de tocht die we al gedaan hadden. ’s Middags rond half 2 kwamen we aan in Rotorua en dat viel goed te ruiken, de hele stad hangt daar vol met zwavel lucht (geur van rotte eieren). Dit komt omdat de stad Rotorua in de krater van een super vulkaan is gebouwd. We hebben ons meteen even ingeschreven bij de Tamaki Maori Village voor die avond. Nadat we onze spullen bij het hostel Central Backpackers hadden gedropt, hebben we een wandeling gemaakt door een park in de stad. Daar waren op verschillende plaatsen overdekte voetenbaden met door de aarde opgewarmd water. Verder waren er overal in het park zwavel vijvertjes waar stinkend water omhoog kwam borrelen. We kunnen ons beiden niet goed voorstellen om hier te moeten wonen… wat een lucht. ‘S Avonds zijn we naar de Maori Village geweest. We hebben daar even wat van de oorspronkelijke Maori cultuur gezien zoals de Haka (oorlogdans) en maorispelletjes en verder hebben we een feestmaaltijd (Hangi) gehad die op traditionele wijzet werd bereid. Tijdens het diner hebben we Ashley en David uit Noord Ierland ontmoet die net als ons ook met de Kiwi Experience reizen. Zij reizen op dezelfde manier als ons, en blijven op de meeste locaties ook langer als de rest van de Kiwi Experience bus. Het was al vrij laat dat we weer terug waren in ons hostel, we zijn meteen gaan slapen. De volgende dag zijn we door nog een park gewandeld waar een heel mooi museumgebouw stond. Verder zijn we langs het meer gewandeld dn hebben we nog wat modderbaden gezien die koffiepotten weden genoemd vanwege hun kleur. Vroeger werd hierin ook gebaden, dit zou goed zijn tegen rheuma. Enige was wel dat je de modder “koffie”, vlekken achter laat op je huid. Oja en dat je gemakkelijk bedwelmd kon raken en verdrinken in zo’n koffiepot. ’s Avonds zijn we nog naar de derde hobbit film geweest. De laatste volle dag in Rotorua was het rotweer, omdat we geen zin hadden om de hele dag binnen te zitten besloten we naar Wai-O-Tapu te gaan. Dit wordt ook wel het geothermische wonderland genoemd. Door vulkanische activiteit zijn hier allerlei meren met vreemde kleuren. Zoals bijvoorbeeld een felgroen meer. Wel erg jammer dat het zulk slecht weer was. Nadat we weer terug waren in Rotorua hebben we niet zoveel meer gedaan.

Donderdagochtend 18 december gingen we met de bus naar Taupo. Tijdens de busreis stopten we nog voor een wandeling door de Redwoods bij Rotorua, een groot naaldbos. Eenmaal onderweg naar Taupo vertelde de buschauffeur over hoe mooi de Tongariro Crossing was en dat het weer de volgende dag goed zou zijn en dat we dus geluk hadden als we de crossing wouden doen. Wij hadden besloten dat alleen Teun deze 19 km lange tocht zouden gaan doen. ’s Middags werd ook duidelijk dat de skydive de volgende dag zou gaan gebeuren. Drukte dus, eerst Tongariro crossing en dan skydiven. ’s Avonds in het hostel Rainbow Lodge kwamen we Anne uit Maastricht weer tegen die we ook al eerder in de kiwibus waren tegen gekomen. Verder hebben we ’s avonds nog een wandeling gemaakt naar de hot pools; hetzelfde principe als de voetenbaden in Rotorua, door de aarde opgewarmd water, alleen dan zonder de zwavelstank. Voor Teun stond de wekker de volgende dag om kwart voor 5 ’s ochtends om op tijd te zijn voor de bus naar de crossing… korte broek aan, ingesmeerd met zonnebrand en een dun jasje mee mocht het weer toch iets tegen vallen. In de bus werd ons verteld dat we de eerste uren misschien wat buitjes over ons heen konden krijgen maar dat het daarna wel mooi zou worden. Toen we om 7 uur uit de bus stapten miezerde het en was het zo mistig dat we amper 10 meter zicht hadden. Gewoon de moed erin houden, jammer van de eerste uurtjes maar het is ruim 19 km dus het wordt vast beter en er was ons immers meermaals verteld dat het weer erg snel kon veranderen. Om half 9 was het weer echter nog steeds slecht, het begon nu echt te regenen, en ook hard te waaien. Toch maar besloten om een zijwandeling van anderhalf uur extra te maken naar de bergtop van de Tongariro, met nog steeds de hoop dat het weer beter zou worden. Een uur later was Teun terug van de zijwandeling en het weer was nog steeds even slecht. Inmiddels was Teun helemaal doorweekt en hardstikke koud. Toch door gewandeld, hij was immers zo goed als op de helft en terug gaan is voor watjes. Om 1 uur ’s middags was Teun klaar met de wandeling. En vervolgens moest hij tot half 3 wachten voordat de bus hem kwam ophalen. Aan de voet van de berg was het gelukkig toch nog mooi weer geworden zodat Teun lekker kon opdrogen. Al met al een echt een rot gevoel over gehouden aan een dag waarvan Teun van te voren veel verwachtingen had. Gelukkig konden we de dag in Taupo goed afsluiten met een onvergetelijke skydive. Dit was echt te gek, de vrije val was een hele rare maar gave beleving. De dag erna hebben we een bijkom dagje gehad, een korte wandeling gemaakt langs lake Taupo en zijn we verder aan het plannen geweest voor het zuider eiland en dan met name wat betreft het Abel Tasman National Park. De op een na laatste dag in Taupo zijn we wezen mountainbiken richting Huka Falls, erg leuk en zwaar. Toen we ’s middags terug waren van het mountainbiken bleken de weerberichten voor de Tongariro crossing voor de volgende dag echt goed. Na lang twijfelen heeft Teun besloten de tocht gewoon nog een keer te doen, met de hoop dat het weer nu beter zou zijn. Dus ’s ochtends weer vroeg uit de veren en fingers crossed dat het weer nu beter zou zijn. Om 7 uur bij het uitstappen uit de bus was het nog best wel mistig, maar deze trok al snel weg, zodat er nu kilometers ver zicht was. Teun heeft Mount doom/Mount Ngauruhoe beklommen en het uitzicht was geweldig. Hele dag schitterend weer gehad.

Dinsdag 23 december zijn we doorgereisd naar Napier, waar we ’s middags aankwamen bij ons hostel The Art House. De volgende dag zijn we naar een looierij geweest, hier kregen we een korte rondleiding over hoe zij schapenleer verwerken tot allerlei producten. Verder zijn we ’s middags nog naar de Napier gevangenis geweest, wat nu een museum was en ook een hostel voor backpackers. Vandaag is het eerste kerstdag en we hebben vanochtend een frisse duik in de oceaan genomen tegenover ons hostel, daar hebben we de halve middag ook nog aan het strand gelegen. Vervolgens terug naar het hostel gegaan en een lekker rustig dagje gehad, alles is hier immers dicht op eerste kerstdag.

Dit was het weer voor nu, overmorgen reizen we door naar Wellington waar we oud en nieuw zullen doorbrengen.

Groetjes Rianne en Teun

DSC00558

Fijne kerstdagen!