Gelukkig nieuwjaar!

Tweede kerstdag hebben we in Napier ook op het strand doorgebracht. Lekker relaxen met prachtig weer, heerlijk! Zaterdag 27 december vertrokken we naar Wellington. Hier sliepen we in het hostel Lodge in the City. In dit hostel hadden we met moeite twee bedden in een dorm weten te boeken omdat met kerst en oud en nieuw alles vol zit. We verwachtten dan ook niet echt een top hostel, maar dit hostel leek rechtstreeks van een set van een horror film te komen. We zijn absoluut niet veeleisend maar als je 200 personen herbergt zijn 3 kooktoestellen gewoon veel te weinig, net als de 5 aanwezige pannen. Verder was het hostel overal smerig, lekte het water uit de leidingen uitde keuken en lekte het dak ondanks dat het mooi weer was. Voor het raam hing een enorme lichtreclame van het hostel, die rond 23.00 `s avonds aanging en onze hele kamer verlichtte omdat de gordijnen te licht en te kort waren. De bedden piepten en kraakten zo erg, dat iedereen wakker werd zodra iemand zich omdraaide. Teun heeft alles even aangedraaid met een imbussetje, waardoor dat probleem in ieder geval opgelost was.

Ondanks het verschrikkelijke hostel hebben we het toch wel naar ons zin gehad in Wellington. De dag dat we aankwamen in Wellington zijn we het stadscentrum wat gaan verkennen en zijn we naar de I-site geweest (vvv kantoor). De volgende dag zijn we naar het nationale museum geweest; het Te Papa museum. Heel groot en heel mooi, veel over de natuur en cultuur van Nieuw Zeeland gezien. We hebben daar zo’n beetje de hele dag rondgeneusd. De volgende dag 29 december zijn we weer gaan liften. Binnen 5 minuten zaten we weer in een auto, echt ongelofelijk hoe makkelijk het ging. Dit keer zijn we naar Porirua geweest, een bijstadje iets ten noorden van Wellington. Hier zijn we naar het Adrenalin Forest geweest, een klimbos. Je hebt dan een klimtuigje aan en gaat van kabelbanen en over touwbruggen hoog in de bomen. Ondanks dat we dit ook al in Duitsland hadden gedaan, hebben we weer erg genoten. De terugweg hadden we wat moeite met het vinden van een geschikte plaats, uiteindelijk zijn we vlak bij een parkje gaan staan. Aan de overkant van de weg stond een busje met twee vrouwen erin die een ijsje aan het eten waren. Na een paar minuten vroegen ze waar we heen moesten. Naar Wellington, oh dan brachten ze ons wel even. Ze hadden nog nooit lifters meegenomen, maar ze vonden het tijd voor een goede daad en ze hebben ons voor het hostel in Wellington afgezet. ’s Avonds zijn we uit eten geweest bij Five Stags. Er was een aanbieding dat we 2 hoofdgerechten voor de prijs van 1 kregen. Dus wij bestellen, voorgerecht iets met kippenpootjes, daarna ieders een biefstuk van 500 gram. Het duurde niet eens heel lang en toen kwamen ze aan met het biefstuk, dus wij vragen wanneer het voorgerecht kwam. Oeps foutje, waren ze helemaal vergeten. We mochten kiezen, we kregen het voorgerecht alsnog gratis, of we sloegen het over en zij betaalden onze drankjes. We gingen voor alsnog het voorgerecht. Maarja 500 gram biefstuk met wat aardappelen vulden de maag al meer dan behoorlijk. Teun had zelfs al een stukje van de biefstuk van Rianne gehad. Gelukkig had Teun nog wat ruimte vrij in de maag en gingen de 7! kippenpoten van het voorgerecht er ook nog wel in. Al met al hebben we ons daar dus tonnetje rond gegeten voor erg weinig, en het was ook nog erg lekker.

30 december zijn we Mount Victoria op geklommen om een goed uitzicht over de stad te hebben, het was best zwaar, maar het uitzicht zeker waard.  Verder hebben we een lekker rustig dagje gehad. Op oudjaarsdag zijn we met de Cable Car geweest, een soort ouderwetse treinwagon die 800 meter tegen de bult wordt opgetrokken. Het was wel grappig, want die wagon was helemaal met de helling meegebouwd als een trap. Eenmaal boven hebben we kort rondgekeken in het cable car museum en zijn we doorgewandeld richting Zealandia. Dit is een vogelreservaat met als doel het in 500 jaar te laten ontwikkelen tot soort regenwoud. Op zich wel interessant maar het was nog niet zover ontwikkeld dat het ook echt indrukwekkend was. ’s Avonds zijn we een stukje Mount Victoria op geklommen om vanaf daar het vuurwerk te bekijken. We hadden een heel mooi plekje ongeveer halverwege de top gevonden, waar we een geweldig uitzicht over de stad hadden. Beetje jammer was dat de vuurwerkshow nog geen 2 minuten duurde. We hadden wel iets meer verwacht van de hoofdstad van Nieuw Zeeland. Het bleek dat ze hier iets van Guy Fox hebben ergens begin november waarbij er veel vuurwerk wordt afgestoken en dat oud en nieuw amper met vuurwerk wordt gevierd. Op het moment dat we terug wouden gaan, kwamen we een paar kiwi’s tegen waarmee we wat vuurwerk hebben afgestoken en gezellig mee gekletst hebben. Ze zouden ons de volgende dag even wat van de stad laten zien mits ze niet een te grote kater hadden. Omdat we er vanuit gingen dat ze toch wel te brak zouden zijn hebben we gewoon ons eigen plan getrokken en zijn we naar de botanische tuinen van Wellington geweest. Rond het middaguur kregen we inderdaad een berichtje dat ze veel te brak waren om ons rond te leiden en ze wensten ons een prettige voortzetting van onze reis.

2 januari was gelukkig eindelijk de dag aangebroken dat we uit het hostel vertrokken. We hebben de schitterende overtocht naar Picton gemaakt, we hadden gelukkig prachtig weer zodat we hele mooie uitzichten hadden. Vanaf Picton zijn we doorgereisd naar Nelson, de laatste grote plaats voor het Abel Tasman national park. Het is een strandplaats, maar de zee is heel ondiep hier, het verschil tussen eb en vloed is ruim 2 kilometer. Het hostel Tasman Bay backpackers is precies het tegenovergestelde van het hostel in Wellington. De keuken is ruim en er is genoeg materiaal, verder zijn ze befaamd om hun gratis warme chocolade pudding/cake met ijs iedere dag om 20.00 uur ’s avonds. Echt super lekker!

De volgende ochtend ging Teun al vroeg weg om te mountainbiken, de dun mountain trail; een tocht van 43 kilometer. De eigenaar van het hostel waarschuwde dat het misschien niet handig was om meteen de 43 kilometer tocht te doen zonder mountainbike ervaring. Toch gedaan en het ging super goed, alleen tijdens de afdaling liep de ketting er een stuk of vijf keer af. Verder geweldige tocht, er stond 4 tot 6 uur voor, Teun heeft hem in 5 uur gedaan. De volgende dag zijn we naar het strand gefietst een stukje verderop. Een mooi strand, maar ook weer zo ontzettend ondiep water. Op het moment dat we aankwamen legden we onze handoeken 20 meter van het water. toen we weggingen was het water een kilometer van onze handoeken verwijderd. ’s Avonds zijn we een stukje richting het centrale punt van Nieuw Zeeland gelopen ergens boven op een heuvel. Het was te ver om er voordat het donker werd heen te lopen, maar vanaf het punt waar we gestopt zijn hebben we de zonsondergang over Nelson bekeken, we hadden een prachtig uitzicht.

Vandaag hebben we een rustig dagje gehad, Teun is vanochtend een paar uur wezen hardlopen, onder andere naar het centrale punt van Nieuw Zeeland, Rianne heeft lekker uitgeslapen. Vanmiddag zijn we even de stad in geweest en hebben we wat boodschappen gedaan voor morgen, dan gaan we de hele dag kayakken in het Abel Tasman National Park. Na het kayakken slapen we in Motueka en overmorgen vertrekken we richting Westport.

Groetjes uit Nieuw Zeeland,

Teun en Rianne

Hallo allemaal ,

Hierbij weer een bericht uit het zonnige Nieuw Zeeland. Allereerst beginnen we dit reisverslag met een bedankje, door een mislukte update van de website konden we namelijk geen berichten meer plaatsen. Dennis, de neef van Teun, kon dit gelukkig oplossen waardoor we toch weer berichten kunnen plaatsen. Dus hierbij: Dennis, bedankt!

Maandagochtend 15 december om 9 uur vertrok onze bus vanuit Waitomo richting Rotorua, eerst maakten we nog een busstop om de Ruakuri Bushwalk te doen. We dachten dat we die al gedaan hadden maar deze bleek in het verlengde te liggen van de tocht die we al gedaan hadden. ’s Middags rond half 2 kwamen we aan in Rotorua en dat viel goed te ruiken, de hele stad hangt daar vol met zwavel lucht (geur van rotte eieren). Dit komt omdat de stad Rotorua in de krater van een super vulkaan is gebouwd. We hebben ons meteen even ingeschreven bij de Tamaki Maori Village voor die avond. Nadat we onze spullen bij het hostel Central Backpackers hadden gedropt, hebben we een wandeling gemaakt door een park in de stad. Daar waren op verschillende plaatsen overdekte voetenbaden met door de aarde opgewarmd water. Verder waren er overal in het park zwavel vijvertjes waar stinkend water omhoog kwam borrelen. We kunnen ons beiden niet goed voorstellen om hier te moeten wonen… wat een lucht. ‘S Avonds zijn we naar de Maori Village geweest. We hebben daar even wat van de oorspronkelijke Maori cultuur gezien zoals de Haka (oorlogdans) en maorispelletjes en verder hebben we een feestmaaltijd (Hangi) gehad die op traditionele wijzet werd bereid. Tijdens het diner hebben we Ashley en David uit Noord Ierland ontmoet die net als ons ook met de Kiwi Experience reizen. Zij reizen op dezelfde manier als ons, en blijven op de meeste locaties ook langer als de rest van de Kiwi Experience bus. Het was al vrij laat dat we weer terug waren in ons hostel, we zijn meteen gaan slapen. De volgende dag zijn we door nog een park gewandeld waar een heel mooi museumgebouw stond. Verder zijn we langs het meer gewandeld dn hebben we nog wat modderbaden gezien die koffiepotten weden genoemd vanwege hun kleur. Vroeger werd hierin ook gebaden, dit zou goed zijn tegen rheuma. Enige was wel dat je de modder “koffie”, vlekken achter laat op je huid. Oja en dat je gemakkelijk bedwelmd kon raken en verdrinken in zo’n koffiepot. ’s Avonds zijn we nog naar de derde hobbit film geweest. De laatste volle dag in Rotorua was het rotweer, omdat we geen zin hadden om de hele dag binnen te zitten besloten we naar Wai-O-Tapu te gaan. Dit wordt ook wel het geothermische wonderland genoemd. Door vulkanische activiteit zijn hier allerlei meren met vreemde kleuren. Zoals bijvoorbeeld een felgroen meer. Wel erg jammer dat het zulk slecht weer was. Nadat we weer terug waren in Rotorua hebben we niet zoveel meer gedaan.

Donderdagochtend 18 december gingen we met de bus naar Taupo. Tijdens de busreis stopten we nog voor een wandeling door de Redwoods bij Rotorua, een groot naaldbos. Eenmaal onderweg naar Taupo vertelde de buschauffeur over hoe mooi de Tongariro Crossing was en dat het weer de volgende dag goed zou zijn en dat we dus geluk hadden als we de crossing wouden doen. Wij hadden besloten dat alleen Teun deze 19 km lange tocht zouden gaan doen. ’s Middags werd ook duidelijk dat de skydive de volgende dag zou gaan gebeuren. Drukte dus, eerst Tongariro crossing en dan skydiven. ’s Avonds in het hostel Rainbow Lodge kwamen we Anne uit Maastricht weer tegen die we ook al eerder in de kiwibus waren tegen gekomen. Verder hebben we ’s avonds nog een wandeling gemaakt naar de hot pools; hetzelfde principe als de voetenbaden in Rotorua, door de aarde opgewarmd water, alleen dan zonder de zwavelstank. Voor Teun stond de wekker de volgende dag om kwart voor 5 ’s ochtends om op tijd te zijn voor de bus naar de crossing… korte broek aan, ingesmeerd met zonnebrand en een dun jasje mee mocht het weer toch iets tegen vallen. In de bus werd ons verteld dat we de eerste uren misschien wat buitjes over ons heen konden krijgen maar dat het daarna wel mooi zou worden. Toen we om 7 uur uit de bus stapten miezerde het en was het zo mistig dat we amper 10 meter zicht hadden. Gewoon de moed erin houden, jammer van de eerste uurtjes maar het is ruim 19 km dus het wordt vast beter en er was ons immers meermaals verteld dat het weer erg snel kon veranderen. Om half 9 was het weer echter nog steeds slecht, het begon nu echt te regenen, en ook hard te waaien. Toch maar besloten om een zijwandeling van anderhalf uur extra te maken naar de bergtop van de Tongariro, met nog steeds de hoop dat het weer beter zou worden. Een uur later was Teun terug van de zijwandeling en het weer was nog steeds even slecht. Inmiddels was Teun helemaal doorweekt en hardstikke koud. Toch door gewandeld, hij was immers zo goed als op de helft en terug gaan is voor watjes. Om 1 uur ’s middags was Teun klaar met de wandeling. En vervolgens moest hij tot half 3 wachten voordat de bus hem kwam ophalen. Aan de voet van de berg was het gelukkig toch nog mooi weer geworden zodat Teun lekker kon opdrogen. Al met al een echt een rot gevoel over gehouden aan een dag waarvan Teun van te voren veel verwachtingen had. Gelukkig konden we de dag in Taupo goed afsluiten met een onvergetelijke skydive. Dit was echt te gek, de vrije val was een hele rare maar gave beleving. De dag erna hebben we een bijkom dagje gehad, een korte wandeling gemaakt langs lake Taupo en zijn we verder aan het plannen geweest voor het zuider eiland en dan met name wat betreft het Abel Tasman National Park. De op een na laatste dag in Taupo zijn we wezen mountainbiken richting Huka Falls, erg leuk en zwaar. Toen we ’s middags terug waren van het mountainbiken bleken de weerberichten voor de Tongariro crossing voor de volgende dag echt goed. Na lang twijfelen heeft Teun besloten de tocht gewoon nog een keer te doen, met de hoop dat het weer nu beter zou zijn. Dus ’s ochtends weer vroeg uit de veren en fingers crossed dat het weer nu beter zou zijn. Om 7 uur bij het uitstappen uit de bus was het nog best wel mistig, maar deze trok al snel weg, zodat er nu kilometers ver zicht was. Teun heeft Mount doom/Mount Ngauruhoe beklommen en het uitzicht was geweldig. Hele dag schitterend weer gehad.

Dinsdag 23 december zijn we doorgereisd naar Napier, waar we ’s middags aankwamen bij ons hostel The Art House. De volgende dag zijn we naar een looierij geweest, hier kregen we een korte rondleiding over hoe zij schapenleer verwerken tot allerlei producten. Verder zijn we ’s middags nog naar de Napier gevangenis geweest, wat nu een museum was en ook een hostel voor backpackers. Vandaag is het eerste kerstdag en we hebben vanochtend een frisse duik in de oceaan genomen tegenover ons hostel, daar hebben we de halve middag ook nog aan het strand gelegen. Vervolgens terug naar het hostel gegaan en een lekker rustig dagje gehad, alles is hier immers dicht op eerste kerstdag.

Dit was het weer voor nu, overmorgen reizen we door naar Wellington waar we oud en nieuw zullen doorbrengen.

Groetjes Rianne en Teun

Fijne kerstdagen!

Hallo allemaal hier weer een berichtje uit Nieuw Zeeland. Onze laatste dag in Paihia is een heel regenachtige dag geweest, we hebben eerst lekker uitgeslapen waarna we eigenlijk de hele dag geluierd hebben in het hostel (Pickled Parrot). ’s Middags is Teun nog naar de Haruru Falls gelopen, het was niet heel spectaculair maar toch wel leuk om even te zien. ’s Avonds om 6 uur ging onze bus terug naar Auckland. Rond half 11 waren we weer terug in het City Garden hostel. De volgende ochtend om 9 uur ging onze eerste Kiwi Experience bus richting Hot Water Beach. Dit zal ons vervoer worden van plaats naar plaats gedurende onze hele reis. We kwamen erachter dat de Kiwi Experience bus een soort gogo vakantiebus is voor feestvierende backpackers waarbij je allerlei aanbiedingen onder je neus geschoven krijgt waarvan je direct moet beslissen of je het wilt of niet. Helaas niet helemaal ons ding. Toch hebben we kayakken bij cathedral cove (vlak bij hot water beach) geboekt, wat we diezelfde middag hebben gedaan. Het was een gave kanotocht, het weer was ook weer goed. Onderweg hebben we ook nog even gezwommen. Cathedral cove is een door de zee uitgesleten tunnel die bij eb droog staat. Na de kanotocht werden we naar Hot Water Beach gebracht, hier borrelt water van 64 graden celsius door het zand naar boven. Hierdoor gaat iedereen zich als Duitsers gedragen, iedereen is bezig kuilen te graven waar warm water in komt te staan. We hebben wel wat warm water gevoeld maar echt liggen in warm water was er helaas niet bij omdat het zo druk was. Er was helaas geen dorpje of stadje bij Hot Water Beach, alleen een vakantiepark waarbij we in gedeelde ruimtes sliepen met allemaal jongeren uit de bus. De volgende dag hebben we een strandwandeling gemaakt en verder was er niet veel te doen. Gelukkig ging de bus de volgende ochtend al vroeg door naar Waitomo waar we een ander hostel hebben geboekt dan de andere jongeren uit de bus. In Waitomo hadden we voor onze reis al black water rafting geboekt, dit hebben we ’s middags gedaan, veel glowworms gezien wat eigenlijk glowmaggets oftewel gloeimaden waren. Eerst 35 meter abseilen daarna onder de grond van een kabelbaan en tegen watervallen op klimmen, echt supervet. We hoorden in de bus van een Nederlands meisje dat we zo snel mogelijk voor kerst en oud en nieuw een slaapplaats moesten regelen, omdat alles overal al nagenoeg vol zat. Ons hostel is echt super gaaf, Juno Hall genaamd en wordt gerund door een heel eigenaardige man. Er is hier een halve kinderboerderij aanwezig en er lopen een hond (Max) en een kat in het hostel rond. De eerste volle dag in Waitomo hebben we gedaan wat Anna (Nederlandse meisje uit de bus) ons adviseerde, we hebben onze reis verder gepland en hebben met enige moeite tot en met oud en nieuw onze hostels geboekt. Daarna zouden we de Waitomo Bushwalk gaan doen maar omdat we de weg wouden afsnijden naar die route kwamen we op de Opaka Pa wandelroute terecht. Mooie route naar een hoge heuvel, waarna we helaas weer terug konden lopen naar het startpunt van de route omdat het toch geen kortere weg bleek te zijn. Uiteindelijk zijn we toch bij de Waitomo bushwalk terecht gekomen. Een hele mooie route om te lopen en we zijn nauwelijks andere mensen tegen gekomen. ’s Avonds hebben we ons laatste eten op gemaakt in het hostel. Vandaag moesten we dus hoe dan ook naar een fatsoenlijke supermarkt om eten in te slaan voor vanavond en de busreis morgen naar Rotorua. Op het moment dat we vanochtend wakker werden bleek het flink te regenen. Eerst hebben we een film gekeken in het hostel maar het bleef maar regenen. De dichtsbijzijnde supermarkt is 15 km van ons hostel vandaan, dus we zaten met een probleem. We besloten om te gaan liften naar het stadje Otorohanga waar zich ook de Kiwihouse bevond, een vogeltuin met onder andere kiwi’s. Het liften ging echt super makkelijk, de 5e auto die langs kwam stopte en nam ons mee naar Otorohanga, echt super aardige mensen. Het Kiwihouse was erg interessant. Er zijn blijkbaar verschillende soorten kiwi’s en de grootste is zo groot als een grote haan, ze zien er echt raar uit veren die wel haren lijken en alleen twee poten. Verder waren ze erg agressief tegen de verzorgers, ze sprongen de hele tijd op en schopten en bijten. De terugweg zijn we weer gaan liften, het duurde iets langer maar we hebben ook toen geen 10 minuten langs de weg gestaan. Morgen gaan we verder naar Rotorua, om half 9 gaat onze bus. In Rotorua gaan we naar een Maori Village, wordt vast en zeker een leuke ervaring.

Over een paar dagen horen jullie weer van ons.

Groetjes Rianne en Teun